خانه ات آباد ، اي مالك ِ ظلم وجور ، ِِِستم و " بيداد" ، كه اگر نبودي ! هرگز جان نميگرفت در قلب زخم خورده ى ما اميد به آزادي ، " عدل وداد " . فرزين عدناني

خر آسمان را نمي بيند / و جعد بر تارك برقگيرِ برج مي نشيند . مار مى خزد / زنبور مى گزد / ومرغ دانه بر مي چيند . تمامي ى كثرات عالم / از اوجِ افلاك / تا حضيضِ خاك / ناگزير / در چنبر ِ موقعييت خود اسير هم بوته ى گون / هم گرازِ پير / هم سوسن ِ زرد / هم پياز و سير . تنها انسان ! / آزاد ورها / انتخابگر و پو يا / كه سرك ميكشد همه جا . مي نوازد و عذاب ميكند / ميسازد و خراب ميكند / مي كشد ، به سيخ مي كشد ، كباب ميكند / با عقلا نييت و رأي و تدبير . فرزين عدناني

آنك انسان! / چشمانش تلسكوپ " هابل " (١) / كه مي بيند : / " پديدار " ها را - في نفسه - به " ذات " ، " كثرات ِ عالم " را به هيئت ِ ذرات . / و انگشتانش با اشاراتي هوش ربا / هدايت ميكند " مريخ نورد " را/ در پيچ وخم ِ كرات / تا بر گيرد حجاب از " آ يا ت " و " آ نا ت " . / وبا قدرت فا همه اش در مي يابد كه : / افلاك قائم به تعادلي است راسخ و أستورا ، / با ريتمي موزون و پا يدار ، /. چرخان بر محور و مدار . آنگاه مي بيند با ديده ى اشگبا ر ، / مأ من. و مأ وأي خويش را بي قرار ، / غرقه در پلشتي و نكبت ، / مصيبت و ادبار . (١) - قوي ترين تلسكوپ جهان كه افلاك را رَ سٓد ميكند .

نگاهت ! / سد راهت .

به آسمان ابر آلود مي نگري / وچترت باز مي شود ،

تو از بارش " توهم " خيسي !

به كوير زمين بنگر

تا به خيال كج بخندي

چترت را ببندي .

فرزين عدناني

سياهچاله ى ميغ و ماغ - حريصانه -

كپه ها ى نور را به درون ميكشاند

چشم سومي دار ى كه به تاريكى خوگر است ،

- نابينايى كه جهان روشنى دارد -

و با سمندى سركش ،در اعماق ظلمت،

خود را به آستانه ى معشوق ميرساند. فرزين عدناني